Volgende
Caro

Caro

Hallo ik ben Caro.

Mijn rommelend maagje

Carolientje voor de vrienden. Toen ik nog klein was ben ik met mijn mama, papa, broertjes en zusje in het dierenasiel terecht gekomen. Onze baasjes zorgde niet goed voor ons. Ik herinner me nog de kille donker stal en ons rommelend maagje.

Mijn mama was lief voor ons maar ook heel gestrest, ze wantrouwde iedereen! Mijn papa en grote broer stelde ons gerust. We moesten flink zijn dan zou het allemaal op zijn pootjes terecht komen.

Het dierenasiel

Ik weet niet meer heel veel van deze periode, ik was een week of zes, ik weet wel dat we werden opgehaald met een busje. Toen zijn we naar een plek gebracht waar heel veel lieve mensen werkten. Ze noemen dat daar een dierenasiel.

Mijn mama, papa en grote broer logeerde in een andere kamer. Ik had samen met mijn broertjes en zusjes een hele grote, warme kamer met een super zachte mand. En wij kregen hondenbrokken, zo van die echte goede lekkere brokken. Daar heb ik mijn buikje rond kunnen eten.

Na 1 nachtje slapen gingen we daar al weer weg. De lieve mensen in het asiel stelde ons gerust, toch had ik kriebels in mijn buik. Wat ging er gebeuren? Waar was mama en papa? Wanneer zie ik mijn zusjes en broetjes terug?

Mijn opvanggezin

Plots ging de deur open. Iemand kwam mij ophalen… daar was mijn opvanggezin. Mijn opvangmama, opvangpapa, en een klein meisje met lange vlechtjes. Een speelkameraadje dacht ik, en ja we spelen en knuffelen heel veel. Wij zijn BFF’s. (zo noemen ze dat in mensentaal) Nu ik groter ben weet ik dat ik voorzichtig moet zijn met mijn BFF. Ravotten zoals ik met mijn broertjes deed, mag niet. Want als ik spring dan valt ze altijd om! Oepssss!

Waar was ik gebleven hmmm oh ja, ze kwamen mij ophalen. Ik was zo klein dat ze me gedragen hebben tot aan de grote grijze camionette. En ik mocht op de schoot zitten. Wat was dat spannend. Met kriebels in mijn buik ging ik naar mijn nieuw tijdelijk huisje.

Wist je dat ik gewoon binnen mag spelen en slapen. En er was nog meer, een grote tuin. Al vond ik dit toch wel eng. Ik moet een maand of zes geweest zijn toen ik tegen mezelf zei: “Kom op Caro nu ben je groot en sterk, nu kan je gerust alleen naar buiten.”

Mijn nieuw opvanghuisje was super, enkel s’nachts was het heel eenzaam. Ik mocht niet mee naar boven en moest helemaal alleen beneden blijven! Met niets meer dan mijn heerlijke zachte mand, mijn ontelbare knuffels, speelgoed en een T-shirt wat heerlijk rook naar mijn nieuwe baasjes . Ik heb mij dan ook niet laten kennen en heb slechts 3 maanden, elke nacht, zitten huilen, piepen, snikken en blaffen. Wel vreemd dat mijn pleegmama steeds meer op een zombie leek, want zij kon wel gewoon lekker boven slapen? Uiteindelijk heb ik het opgegeven, het was geen leven meer. Hele nachten alles op alles zetten om ‘braaf te zijn en dan geen resultaat. Overdag gingen we dan ook nog eens lange wandelingen maken, ik was kapot!

De adoptie

Maar, Ik ben weer helemaal afgedwaald, hmmm na een week of 3 in mijn opvanggezin was er plots een vreemd telefoontje. Mijn oren hingen slap tegen mijn hoofd . De papieren waren in orde! Wat dit precies betekend weet ik niet. Maar ik hoorde mijn opvangmama en opvangpapa zeggen dat ik nu geadopteerd kon worden door andere mensen, waar ik de rest van mijn leven ging wonen. Ik snapte het niet, ik wilde helemaal niet weg! Het is hier zo leuk! Gelukkig was het een vrije dag en gingen we met zijn allen een uitstapje doen. Deze afleiding kwam goed van pas. Ik ben op de achterbank naast mijn BFF gekropen en we zijn naar Hasselt gereden. In de auto heb ik me voorgenomen om nog beter mijn best te doen. Niet huilen in de auto, geen ruzie maken met mijn BFF over wie nu het grootste plekje op de achterbank kreeg. Geen kwijl in het rond zwieren. En gewoon een beetje proberen te luisteren en niet al te koppig doen. O ja en haar niet omverduwen….

Toen we s’avonds thuiskwamen was ik helemaal uitgeteld. Ik was de hit in de winkelstraten. Tientallen mensen wilde op de foto met mij, en ik heb ontelbare pootjes en likjes gegeven. En mijn vacht lag perfect gestreken door al het aaien! Dit kwam stiekem goed uit, want ik heb die nacht  geslapen als een roosje. Niet gehuild, niet geblaft enkel gesnurkt.

De dag erna was een beetje een vreemde ochtend. Mijn opvangmama, opvangpapa en mijn BFF het vlechtenmeisje gingen stemmen. Ze schreven iets op een papiertje, en op tel 3 werden de blaadjes gedraaid. Weet je wat er opgeschreven stond??? Ik kon mijn oren niet geloven!!!

Caro Blijft!   Wij gaan Caro zelf adopteren!   Ja, we moeten een andere auto kopen met een gigantische kofferbak en ja ze is heel koppig ,maar ook zo verschrikkelijk lief!

Wauw ik werd geadopteerd en ik kreeg zelfs in de nieuwe auto mijn eigen plekje. Hoe tof is dat!

Na een dag of drie waren de papieren in orde en was ik officieel Caro Timmermans. Dit voelde zo goed. Ik ben nu officieel deel van het gezin. Waanzinnig, te gek, de beste dag uit mijn leven.

Ik ben nog steeds blij met hun keuze en elke dag maken we samen nieuwe avonturen. Ik ga overal mee naar toe. Ik voel me een echte superster!

Dikke lik, stevige poot en tot binnenkort,

Caro

Vorig artikel Obesitas bij honden
Volgend artikel Hond kopen of adopteren?

Laat een bericht achter

Opmerkingen worden moeten eerst worden goedgekeurd voordat ze online komen te staan.

* Verplicht